Damaun

Dad Elvira Pünchera 

Ti es gia ì avant ch’ils prims radis da sulegl han laschà piztgar mes nas. Jau nun avess pensà ch’jau dormia uschè stagn ch’jau na ma dasdia cur che ti ta fas davent en chalzers innocents.

Jau sfrusch mes egls, ma els ardan anc adina, pli profund che be sut las paletschas dals egls. Cun star en schanuglias en quest letg ester d’in hotel privà, bada che mes chau gira anc adina, jau ves furmias, stailas e balluns e cruschs che sautan sco strias sin lur scuas, che sautan e furman in maletg confus cun colurs sgiagliadas.

En bucca haja anc adina il gust da quest vin dultschin da la Vuclina, in dals unics che ma gustan propi e ch’jau poss giudair senza pensar ad iva ascha.

Jau vegn or da letg e ramass mia vestgadira, la prend en bogn e la bit là per terra, sin las plattinas alvas cun l’ur brin ch’èn flatgadas levamain cun in tun brin cler. 

Il spievel ma tradescha in purtret ch’jau na sun betg, ma mussa rintgs sut ils egls che vegnan rinforzads da la mascra naira che tatga. Or da mia tastgina da tgirom prend jau il barschun da dents e la pasta ch’jau met si. La pasta sa storscha or da la tuba e sa preschenta en ina colliaziun fantastica da strivlas alvas, melnas e cotschnas. In pau aua surengiu il barschun prenda il gust ferm da menta, avant ch’jau chatsch il barschun en bucca e cumenz a sfruschar ils dents. Vulvend il barschun en tuttas direcziuns pussaivlas, partind da la vart dretga da la gianoscha sur, vom jau puspè or dal bogn en la stanza cun il letg dubel da pign. En sasez ina bella stanza. Las tendas blauas èn tratgas be a mesas, las tendas da taila alva, retgamadas cun murinellas finas paran d’esser fatgas anc a maun dad ina dunnetta en stiva chauda.

Jau stoss tusser, la pasta da dents m’è passada giu per la gula da dumengias. Senza vulair croda in pau sbava sin il tarpun verd ed jau cur en bogn per spider or il rest da la sbava, maschadada cun pasta da menta. Jau lav il barschun, prend trais fazielets dal palpiri da tualetta, vom or en stanza e nettegel il tarpun. I va davent senza problems. Jau vom danovamain en il bogn e bit ils faziels en la tualetta. Quels sa dissolvan, sa laschan magliar da l’aua, emprovan da sa deliberar cun in ultim sforz avant ch’jau tir l’aua e persequitesch co che aua frestga vegn squittada en la tualetta, in’aua blau stira che vegn colurada dal crap da savur da la vart dretga dal rintg da tualetta. Jau avrel la spina d’aua fraida da la duscha dapli che quella da l’aua chauda e ma dasd sut in radi penetrant d’aua frestga che prenda cun sai l’impressiun da siemi e che lascha enavos in minz da la realitad che enramescha questa notg. 

Ti’egliada avev’jau badà senza ma stuair volver, sco sche ti m’avessas strivlà be finin sur mes dies en. Ti’egliada tatgava er anc vida mes dies cur che ti t’has tschentà sper mai e ti’egliada s’ha pir persa cur ch’jau l’hai resentida entamez mia vista, profund en mes egls. 

Tge avevas ditg l’emprim? Jau na sai betg pli, ma igl era insatge ridicul e nus avain cumenzà a rir. Jau ser ils egls e ves ina lingiada da dents alvs che glischan en la cleritad d’in traglisch da sulegl. Jau ves ina bucca marcanta en moviment che furma vocals e consonants che sa maschaidan ad ina mixtura da bellas frasas profundas cun istorgias vastas che m’han fascinadas. Cun mintga construcziun has elavurà il tunnel en mes mir perfetg da quadrels bain furmads, al has fatg passar fin en il magugl da mi’olma che ti has empleni cun picturas novas e musica cun tuns esters sa chattan ad ina melodia fitg armonica.

Jau prend bler savun liquid e ma sfrusch ils chavels e mes corp, entant che las undas da savun suondan al viadi da l’aua e chattan la via en il scul. Jau storsch las spinas da l’aua e guard a passar ils ultims daguts che suondan la via per s’unir en in mar d’aua da conducts differents. 

Cur ch’jau ma sfrusch cun il sientamauns oransch da l’hotel, m’imaginescha tia emprima branclada sin il banc avant l’hotel, tia bratscha che m’ha enserrà e ma tegnì en salv e quest inscunter che ha mess sutsur tut las uras, be per in mument. 
Jau bit il sientamauns en la duscha, ma dun ina curta petgnada senza schliar ils nufs en mes chavels e ma tir en la vestgadira dad ier saira. Il barschun, la tuba da dents ed il petgen smatga puspè en mia tastgina da tgirom.
Jau vom or dal bogn, chamin vi tar la fanestra dubla ed avrel omadus ventagls. Il sulegl ma tschorventa malgrà tut anc ils egls. Tuttina giauda la vista vers in tschiel blau che vegn purtà d’ina gruppa da muntognas cun tachels da naiv. 
Jau smatg mes pes en mes chalzers nairs senza avrir las curegias, dun anc in ultim sguard e vom vi tar la porta. Jau l’avrel , vom or dad isch e ser el. La clav penda endadens e pitga cun il lain cun si il numer da la stanza anc dus giadas be finin vi da la porta. Cun ir giu da stgala racoglia la tschertezza ch’jau na ta vegn a vesair pli.