Premi Term Bel
Cigns giu da tschiel

Da Fabiola Carigiet (Versiun rg: Claudio Spescha )

La stad cun las ivas s. Gion devani era davent l’uffant. Diesch chantas eri lezza stad. 

Ses frars avevani gia, strusch ch’il davos di da scola era arrivà, repartids in pau dapertut, sin pliras alps. Pervi da lur malobedientscha, crajeva l’uffant, stuevan els ir. Quai era il chasti. Lur sort. Trist errava l’uffant tras chombras vidas, guardond sut letg en, rimnond tscha e là ina socca emblidada. La schubregiada gronda lura derschentava era l’uffant ord chasa giuadora, en l’ester ruaus. 
Dis en e dis ora gieva l’uffant, quiet e pulit, mo per ses fatg. Siemiava da cigns selvadis che stgirentavan il tschiel – rugavan per spendrament. 
La mamma deva semper si wix als palantschieus, suava e badava pauc. 
Enfin lez chaud di da stad. 
«Las ivas èn schon pli che madiras», aveva la mamma clamà en la pli bella sien. En in tun da reproscha. Sco sche l’uffant s’empudess. 
«Almain diesch chantas stuain nus emplenir. Per tut quels là si.» 
Trais augs e duas ondas, dumbrava l’uffant vi da sia detta. «Ensolver datti pli tard lura», aveva ella ditg, «emprim vegn lavurà». 
La mamma sin il hocker tranter las chaglias, mo dies per l’uffant. La bratscha blutta, sblatga sisum. L’uffant cun la chanta pitschna liada enturn venter, en schanuglias giun plaun. 
«Ti prendas giu quellas ch’jau na poss betg tiers», aveva ella ditg, ziplond cun detta stgir’ e diraglia ils fustis giu da chaglia, senza tutgar las coclas cler cotschnas, traglischantas – ed alura taschì. 
Ina curt’urella faschevan las ivas anc «plob», cura ch’ellas crudavan sin il funs da la chanta. L’uffant tadlava ditg, tuttafatg airi, durant ch’il chagliom tragutteva la mamma in pau a la giada. 
Cun rimnar obedaivel carteva l’uffant da mitschar da la sort. 
Empermetteva a Dieus en tschiel da betg sfarlattar u mangiar ina suletta cocla. Ch’el mo tramettia ils cigns giu da tschiel. 
La saira gist avant tschaina eran las diesch chantas semtgadas. La mamma cuntenta. L’uffant en il bogn. La valisch malgrà tut pinada sin il letg. 
«Dis a l’onda ch’i tanschia quest onn mo per ina chanta», aveva la mamma anc ditg, avant da dar adia a l’uffant. 

Avant chasa spetga l’uffant, quiet e pulit, la valisch giun plaun. Las diesch chantas èn gia clavigliadas en valischera. Co ellas èn da reparter dispona la mamma tras fanestra. Il chauffeur, in parent dalunsch, nunenconuschent a l’uffant, ha prescha. El veglia esser là si avant ch’i fetschia notg. 
Durant il viadi betg pled. 
Ensemen cun ina suletta chanta d’ivas stgargia el l’uffant. Sbatta l’isch da ses auto e va. 
«Lascha la chanta or en il suler», beneventa l’onda l’uffant stanclentà. «E lura grad a letg. Far bogn faschain nus damaun.» 
L’auter di èn las ivas svanidas. «En schelentera», fa l’onda palais. 
Mintga saira avant ch’ir a letg guarda l’uffant si en tschiel. Pli tard lura vegn l’aug per dir buna notg. Dascus sut cuverta en. L’uffant serra quiet ils egls e taidla en il stgir. Sur ses chau vi sbattan alas. Insacura betg pli. 

Cun la fin da la stad turnan las chantas vidas, l’uffant ed ils frars. 
Nairs e tschufs giu dad alp.