Flurs setgas

Dad Elvira Pünchera, Versiun RG da Mirta Nicolay

Ella va mintga di e bogna las flurs che èn setgas dapi che ella las ha emplantadas. Ella n'al scuntra mai. Suenter tants onns en-conuscha ella sia via ed er ses pass. Ella n'al vuless betg scuntrar, na vuless sfundrar en quell’egliada che dumonda per perdun ed emprova da stgargiar la crusch. 

Jau hai tema, aveva ella ditg. 

Quella saira ha ella spetgà ditg sin els dus. 

L’emprim na s’ha ella fatga tants pensiers, ma quella vuscha è daventada pli ferma ed ha stgaffì bustabs che furmavan quità e spavent. Ella ha cumenzà a schubregiar la tualetta ch’ella aveva schubregià be gist il di avant. Ella ha prendì il barschun ed ha sfruschà chaltschina che na tatgava betg vi da l’ur. 

Pli tard ha ella alura envidà la televisiun ed ha guardà pitgiv en per las figuras nairas che la rievan or, che siglivan or dal maletg e giu en stiva nua ch’i han fatg sauts mits cun stortas turblas. Las figuras èn sa transfurmadas, engrondidas e puspè eran ellas be pitschninas, mintgatant pli pitschnas che la mieuretta verda en ses letg. 

Il telefon ha pir scalinà suenter mesanotg. Ella ha prendì il corn suenter l’emprim sun. 

Sias flurs èn daventadas setgas. El na va pli uschè savens. El ha tema da l’entupar. El sa ch’ella passa mintga di. 

El vesa sia vista vida, sch’el serra inqual giadas ils egls, cura ch’il pass daventa pli pesant e la saira pli stgira.

El vesa rodas che sgolan en l’aria. I n’era betg sia culpa. L’auter aveva surpassà davant la storta. Ma i n’emporta betg. I n’emporta nagut. Tge porta al maina enavos? Tge porta al lascha sortir da quest vial? Rodas al terreschan ed al cuvran en ina chascha da lain nua ch’i paussa in corp pitschen dasper el. Ina vista che na ria pli. Egls che na rian pli. Mauns che na rian pli e chommas che tatgan vi dal vali alv da la chascha. 

I n’è betg sia culpa. 

Ella na dorma pli bain. Cur ch’ella sa durmenta vesa ella sia vista cuntenta ed ils egls che la raquintan paraulas misteriusas. El curra. Ses pitschens fastizs segnan la via en la terra davant ella. El na sa volva mai, ma ella auda ses rir ed ella vesa co ch’el curra sventulond sia bratscha. Ella al vuless branclar, al pigliar en bratsch, charezzar, ma el fugia be e cloma: «Mamma, vè!» 

El clegia margarittinas, stira or feglia per feglia e las bitta en l’aria e guarda co ch’ellas sa platgan sin il prà. 

Sia vita è restada sin il pass, dasper ils tocs da tola da ses auto. Mintgatant passa’l là e scua ensemen las vanzas da sia lètg. Amez ils tocs chatta el l’emprim batterdegl suenter la naschientscha cur ch’el ha gì en bratsch ses figl, ina vista plain sang e bratscha tut fina. Ella era là sin il letg, sfinida, stancla, ma anc mai uschè fortunada sco en quel mument. 

Sia bratscha daventa mintgatant lunga e ferma, sa stenda, avra la fanestra, serpegia giu da la paraid grischa e sur la via vi. Enturn la chantunada, speravi la baselgia ed il santeri. Pitga vi da sia porta e spetga. Spetga ch’el avra. Spetga e guetta. Alura l’assagl. Enturn culiez. Ferm. Enfin che l’ultim respir ha smatgà or tut la culpa.